Authenticiteit, waar zijn de Rembrandt’s en Mozarts van deze tijd…?

Wie is heden ten dagen nog echt authentiek? Als ik eens op FB kijk of een boek lees valt het op dat er zoveel verwezen wordt naar anderen…een mooie spreuk van Emerson, Audrey Hepburn, Socrates enz. Volledig wijs en heel waar. Waarom posten mensen deze spreuken? Waarom citeren we van anderen, soms lijken boeken wel op een uittreksel van het specifieke onderwerp, in een ander jasje gestoken…

IMG_7289Creëer je hiermee de status van ervaringsdeskundige? Of is het een herkenning, een spiegel van je diepste weten? Als ik voor mezelf spreek dan is het soms een aha-erlebnis, iets waar ik ineens stil van word. Bijvoorbeeld die spreuk van Toon Hermans die laatst op FB voorbij kwam en wat zegt het over mij? Wat ik me eigenlijk dan standaard afvraag is, waar ben ik nu dat dit me zo aanspreekt. Wat mij dan zo intrigeert is wat daar dan in mijn binnenste weten zich afspeelt. Als ik eens helemaal stil zou worden, en zou gaan luisteren naar die innerlijke stem en dat vertaal in een eigen authentieke quote. Wat er nu bij me opborrelt is: “Wat er is weten we al, dat wat er nog niet is gaat ons verder brengen, is vernieuwend”. Het maakt me nieuwsgierig naar jouw stem, het lijkt me zo inspirerend om te horen wat jouw stem zegt. Al onze verborgen talenten…wat weten we al wat we nog niet uitspreken? En zou daar dan de oplossing voor deze tijd met al zijn uitdagingen in verscholen liggen? Mijn roep naar vernieuwing, naar creëren vanuit jouw talent, durf jij de uitdaging aan te gaan anders dan gewoon te zijn?

“Diep verscholen in het geschreeuw van alle dag, ligt het talent stil te wachten om gehoord te worden”  Narda